کفر بزرگ

به کوه گفتم عشق چيست؟ لرزيد
به ابر گفتم عشق چيست؟ باريد
به باد گفتم عشق چيست؟ وزيد
به پروانه گفتم عشق چيست؟ ناليد
به گل گفتم عشق چيست؟ پرپر شد
وبه " تنها"گفتم عشق چيست؟

اشک از ديدگانش جاری شدوگفت ديوانگيست

چه زیباست به خاطر تو زیستن

و برای تو ماندن و به پای تو مردن به عشق تو سوختن

وچه تلخ و غم انگیز است دور از تو بودن

و برای تو گریستن و به عشق و دنیای تو نرسیدن

ایکاش میدانستی بدون تو مرگ گواراترین زندگی است

بدون تو و به دور از قلب مهربانت زندگی چه تلخ و ناشکیباست

ایکاش میدانستی مرز خواستن کجاست

و ایکاش میدیدی قلبی را که فقط برای تو می تپد

حرف ها را گاه نمی توان گفت

من لحظه های با تو بودن را با اشکهایم تداعی می کنم

و عطر نفس هایت را در بند بند وجودم می بلعم

يادمان باشد:گر خاطرمان تنها ماند، طلب عشق، زهر بی سر و پايی نکنيم.

من را که فرض می کنی حوای خود ، پری

من را که از نجابت حوا دلم پر است

من را که دست می کشی از روی روسری

هی وحی می شود که من از جنس آتشم

فیها باذن ربهم فیها ....... تو یک پری

عیسی بن چشم های تو،  مریم نمی شوم

این نطفه های در رحم هی خورده تو سری

از دست های حضرت آدم که آدم است

من را که درد می کشم از این ستمگری

والله لا اله الا هو ............که آدمم

والله لا اله الا هو ............کبوتری

من را که از تنزل این آیه های زشت

من را نزول می کنند از درد سرسری

هی وحی می شود که من از جنس آتشم

هی وحی می شود که تو مانند یک پری